پس از پایان هنر

در پس از پایان هنر، آرتور دانتو، با اتکا بر سنت فلسفۀ تحلیلی و تفسیر دقیق تحولات هنر مدرن، از پایان «تاریخ هنر» به مثابۀ روایتی کل‌نگر و پیش‌رونده سخن می‌گوید. او معتقد است که ورود هنر به مرحلۀ پساتاریخی- با ظهور آثاری که تمایز میان هنر و غیرهنر را به چالش می‌کشند- ضرورت بازنگری در مفاهیم بنیادینی چون بازنمایی، سبک، داوری زیبایی‌شناختی و خودِ ماهیت هنر را اجتناب‌ناپذیر می‌سازد. دانتو، با تکیه بر تجربۀ زیستۀ خویش از دوران اندی وارهول و هنر مفهومی، وضعیت معاصر را نه پایان آفرینش هنری، بلکه پایان یک الگوی تاریخی خاص از فهم هنر می‌داند؛ الگویی که از یونان باستان تا دوران مدرن امتداد یافته بود.