پسری که مرا دوست داشت

بلقیس سلیمانی نویسنده‌ای‌ است که تجربه‌ها و ایده‌های تاریخی، سیاسی‌ و فلسفلی‌اش را در رمان‌ها و داستان‌هایش به روش‌های گوناگون اجرا می‌کند. سال ۱۳۴۲ در یکی از روستاهای اطراف کرمان متولد شده است ولی نام کوچکش را سال ۱۳۴۶ بلقیس می‌گذارند و چهار سال بعد از تولدش صاحب شناسنامه می‌شود. با این نام و شناسنامه دنیایش شکل می‌گیرد. دنیایی متفاوت و منحصربه‌فرد که از عطر برنج و روغن حیوانی آشپزخانه‌ی مادرش تا دور هم نشستن‌ها و شاهنامه‌خوانی‌های اهالی روستا و فعالیت‌های انقلابی‌اش‌ را شامل می‌شود و همه‌ی آن‌ها در نوشته‌هایش رخ می‌نماید. سال ۱۳۷۷ پس از تولد دخترش، در اضطراب و افسردگی و بیماری سقوط می‌کند. همان سال در کنار دست‌وپنجه نرم کردن با بیماری، نخستین سطر رمان «بازی آخر بانو» را می‌نویسد که در سال ۱۳۸۴ منتشر شده و برگزیده‌ی جایزه‌ی ادبی مهرگان و جایزه‌ی ادبی اصفهان می‌شود. او در رشته‌ی کارشناسی ارشد فلسفه تحصیل کرده‌است و مدیر گروه مطالعات فرهنگی و فرهنگ عامه‌ی شبکه‌ی رادیویی فرهنگ است. بیش از صد مقاله در مطبوعات نوشته‌است و برخی از کتاب های بلقیس سلیمانی به زبان‌های انگلیسی، ایتالیایی و عربی ترجمه شده‌اند.