کهنه‌های همیشه نو

نمایش روحوضی در کناز تعزیه‌خوانی، نقالی، شبیه‌سازی، پرده‌داری، مرشد و بچه مرشد، معرکه‌گیری و… در گذشته پایه گرفت و سالیان سال مجلس‌آرای جشن‌های گوناگون طبقات مختلف مردم بود. تغییر سبک وسیاق زندگی مردم، آپارتمان‌نشینی و برخی علل دیگر باعث شد که این هنر مردمی به تدریج از صحنه روزگار محو شود و جز یاد و خاطره‌ای از آن باقی نماند. مرتضی احمدی از پیشکسوتان نام‌آور تئاتر ایران در این کتاب خویش ثمره کوشش چندین ساله‌اش را مجموع کرده و ترانه‌هایی را که اصطلاحاً روحوضی و ضربی خوانده می‌شوند به همراه نُت آن‌ها و مقدمه‌ای در باب هنر سنّتی نمایش به خوانندگان عرضه کرده است