فلسفه در قرن جدید

کتاب فلسفه در قرن جدید دربردارندهٔ نوشته‌های پراکندهٔ جان سرل است. این مقاله‌ها نمایانگر دغدغهٔ ذهنی او در سه حوزۀ فلسفه هستند: فلسفۀ ذهن، فلسفۀ زبان و چیزی که او آن را «فلسفۀ اجتماع» نامیده است. مقالۀ نخست، که عنوان کتاب هم از آن است، به عنوان بخشی از نشریۀ صدمین سال فعالیت «انجمن فلسفۀ آمریکا» به چاپ رسیده بود و به چشم‌انداز انواع موضوعات علمی و آکادمیک در سدۀ بیست‌ویکم اختصاص داشت. مقالۀ دوم، «هستی‌شناسی اجتماع: برخی اصول اساسی»، ابتدا در مجلۀ نظریۀ انسان‌شناختی در شماره‌ای ویژه چاپ شده بود که به روایتِ من از هستی‌شناسی اجتماعی اختصاص داشت. فصل‌های سوم، چهارم و پنجم قسمتی است از تحقیقات مداوم نویسنده و ستیز او علیه نظریۀ محاسباتی ذهن. فصل ششم، «توهّم پدیدارشناختی»، ابتدا در کنفرانس کیرشبِرگ ویتگنشتاین در سال ۲۰۰۴ ارائه شد. در این مقاله به آثاری توجه شده که برای نویسنده غیرعادی هستند و به عبارتی او به ارزیابیِ بی‌کفایتیِ برخی نویسندگان خاص در عرصۀ پدیدارشناسی پرداخته‌ا است. فصل هفتم، با عنوان «‘خود’ به‌منزلۀ مسئله‌ای در فلسفه و عصب‌زیست‌شناسی»، ابتدا در یک کتاب عصب‌زیست‌شناسی انتشار یافت که به مسائل مربوط به عصب‌زیست‌شناسی و خود اختصاص داشت. نویسنده در این فصل نشان داده است که چگونه رویکرد کلیِ او به فلسفۀ ذهن با مسائل مربوط به خود سروکار پیدا می‌کند. فلسفۀ ذهن درونمایه‌ای است که تا فصل هشتم، «چرا دوگانه‌انگار خاصه‌ای نیستم»، ادامه می‌یابد. فصل نهم، «واقعیت و ارزش، ‘هست’ و‘باید’، و دلایلِ عمل»، نخستین بار در کتاب بیست‌وپنجمین سالِ یادبود نظریه‌پرداز قانونی بزرگ، هانس کلسن، انتشار یافت. نویسنده در این مقاله بحث «چگونه ‘باید’ از ‘هست’ مشتق می‌شود» را پی گرفته است. فصل آخر، فصل دهم، با عنوان «وحدت گزاره»، پیش‌تر جایی انتشار نیافته بود. او در این فصل به ایت پرسش پاسخ داده است که چطور واژه‌ها در یک جمله در کنار هم جمع می‌شوند تا جمله‌ای معنی‌دار بسازند و نه توده‌ای درهم از واژه‌ها؟ اجزای یک گزاره چطور در کنار هم قرار می‌گیرند تا یک گزاره را شکل دهند و نه آش شله‌قلمکاری از مفاهیم را؟