بوطیقای شعر نو

شعرنو چه مؤلفه‌هایی دارد؟ نظام اندیشگی شعر نوبر چه اصولی استوار است؟ میراث فکری نیما تاچه میزانی به شعر و جامعه امروز منتقل شده و چه راه حلی برای بحران شعر امروز ارئه می دهد؟ مفاهیمی مثل «سوبژ کتیویته» و «ابژکتیویته » چگونه می‌تواند نه تنها به شعر چند صدایی، بلکه به چشم‌انداز جامعه‌ای دیالوگی یاری رساند؟ برای هیچ یک از این پرسش‌ها پاسخ قاطعی نداریم مگر آن که متوجه شویم که منظور از آن «میدان دید تازه» که نیما پیوسته بر آن اصرارمی‌ورزد،چیست. دراین پژوهش ،طرح تئوریک آن «میدان دید تازه» به صورت شماتیک و تماتیک، نمایان ورد آن در شعر معلم اول و شاگردان او دنبال می‌شود. اگر در این پژوهش مطلبی تازه باشد، این تازگی مدیون خوانش دقیق نظریه‌های نیماست.