بازی آخر بانو

دستش گرم بود، در را که بست بازى را شروع کردم، همان جا توى هال روى زمین نشستم و چادر سفید را تا روى ابروهایم‌کشیدم. »به خانه بخت خوش آمدى.« چیزى نگفتم و به اطراف نگاه کردم، خانه بزرگى بود، ظاهراً سه اتاق خواب داشت. خانم دکتر محمدجانى هم استاد فلسفه است و هم اهل داستان. این زن مرموز که در کلاس‌هاى فلسفه‌اش جدیتى غریب‌دارد، در بعدازظهرهاى جلسه‌هاى داستان انسانى دیگر است: مهربان و صمیمى. و آیا همین نمى‌تواند دلیلى باشد براى‌گلبانو بودن او؟ زنى که خواسته و ناخواسته در دشوارترین وقایع تاریخ معاصرمان نقش‌آفرینانه حضور داشته و با این همه‌بازیگرى بوده است در دست مردانى بازیگردان؛ مردانى که هر یک بنابه هواى خود حضورش را نقش و نام بخشیده‌اند.