بیراهه‌ای در آفتاب

به مرد نگاه کردم. دهانش تکان می خورد. گردنم را کج کردم. انگشتان لخت دخترک تکان می خورد. گل های قالی موج می خوردند و کش می آمدند. “یک، دو، سه،….” مگس سیاهی دور سرم می چرخید. من می خواندم: “خوبان پارسی گو. بخشندگان عمرند.” کسی داشت نفس نفس می زد و عاطفه و عرفان نخودی می خندیدند. دهان مرد هنوز تکان می خورد. به دخترک نگاه کردم. او عاطفه بود که محکم به پدرش چسبیده بود.