فلسفه و فیزیک هر دو می‌خواهند به درکی روشن از جهانی برسند که هرآینه در آن زندگی می‌کنیم. پرسش از ماهیت بنیادی واقعیت‌های فیزیکی، همزمان، پرسشی فلسفی و فیزیکی است. فیزیک به بررسی سرگذشت جهان فیزیکی در فضا و زمان (یا فضا-زمان) می‌نشیند، اما خود فضا و زمان وجودهایی مبهم‌اند که بر حواس نیز پدیدار نمی‌شوند؛ آن‌ها نه هیچ رنگی دارند و نه هیچ طعم، صدا، بو یا شکلی عینی، بلکه ظاهراً ساختاری هندسی دارند. کتاب پیش‌رو، در پی واکاوی ماهیت این ساختار، نخست نظریۀ نسبیت را به مثابۀ نظریه‌ای در باب هندسۀ فضا و زمان بررسی می‌کند و در گام بعد به سراغ نسبیت خاص و نسبیت عام می‌رود.